Zakonnica spod Neapolu, której życie od Pierwszej Komunii należało do Eucharystii. Pod koniec życia prawie nie jadła – mówiła, że Pan przyjmowany w Sakramencie w pełni ją syci.

Maria Grazia Tarallo urodziła się w 1866 roku w Barze, dziś dzielnicy Neapolu. Gdy jako siedmioletnia dziewczynka przyjmowała Pierwszą Komunię Świętą, ujrzała – jak opowiadała – Dzieciątko Jezus z krwawiącymi rankami na dłoniach, które wyjaśniło, że zadają je ludzie swoimi grzechami. To przeżycie wyznaczyło kierunek całego jej życia: odtąd chciała należeć do Eucharystii i modlić się o zbawienie dusz.

Ojciec postanowił jednak wydać ją za mąż wbrew jej woli. Kiedy wydawało się, że nie ma już wyjścia, pocieszyła ją – według jej świadectwa – Maryja: miała się zgodzić, bo i tak wstąpi do zakonu. Dzień przed ślubem narzeczony zachorował; lekarze stwierdzili ciężką gruźlicę, a jego umieranie trwało osiem miesięcy. Ojciec zakazał Marii odwiedzin, skoro do ślubu nie doszło, a mimo to widywano ją przy łóżku chorego, jak go pielęgnowała i uczyła prawd wiary. Świadkowie tłumaczyli to darem bilokacji.

Po śmierci narzeczonego wstąpiła do klasztoru i przyjęła imię Maria od Męki. Większą część życia zakonnego spędziła w domu generalnym zgromadzenia w San Giorgio a Cremano pod Neapolem. Zachowały się tam dawne piece, w których siostry wypiekały hostie, oraz grota, w której przeżywała ekstazy i – jak przekazują świadkowie – zmagania z szatanem. Współsiostry opowiadały, że gdy nocą szła korytarzami na modlitwę do tej groty, otaczało ją tajemnicze światło, które przypisywały jej Aniołowi Stróżowi.

Szczególnie ważne były dla niej słowa, które według jej świadectwa usłyszała od Chrystusa: w Eucharystii chce On rozdawać łaski i miłosierdzie, a spotyka się z obojętnością, wzgardą i profanacjami – dlatego prosił ją o wynagradzającą adorację. W ostatnich latach życia prawie nic nie jadła. Spowiednikowi tłumaczyła, że Komunia daje jej taką sytość, iż w ogóle nie odczuwa potrzeby jedzenia.

Zmarła w San Giorgio a Cremano w 1912 roku. Dnia 20 kwietnia 1914 roku jej ciało przeniesiono do kaplicy domu generalnego, gdzie spoczywa. Jan Paweł II w 2004 roku uznał heroiczność jej cnót, a 14 maja 2006 roku w katedrze neapolitańskiej ogłoszono ją błogosławioną.