Cysterski opat i doktor Kościoła z XII wieku. Gdy książę Akwitanii trwał w rozłamie z Kościołem, Bernard wyszedł do niego z Najświętszym Sakramentem – i to spotkanie przyniosło nawrócenie.

Bernard urodził się w 1090 roku w Burgundii, w rycerskiej rodzinie. Jako młody człowiek wstąpił do surowego klasztoru w Cîteaux, pociągając za sobą krewnych i przyjaciół, a w 1115 roku założył opactwo w Clairvaux, którym kierował aż do śmierci. Był kaznodzieją, autorem pism o miłości Boga i doradcą papieży; tradycja nazywa go „doktorem miodopłynnym”.

Plansza wystawy przypomina wydarzenie, w którym najmocniejszym argumentem okazały się nie słowa, lecz obecność samego Chrystusa. Książę Akwitanii zerwał jedność z Kościołem i nie chciał słyszeć o powrocie. Bernard odprawił Mszę Świętą, a potem, niosąc konsekrowaną Hostię, stanął przed władcą. Książę, poruszony do głębi czymś, czego nie potrafił nazwać, osunął się na kolana i poprosił o wybaczenie swojego odstępstwa.

Z innych źródeł wiadomo, że chodziło o Wilhelma X, księcia Akwitanii, który w czasie schizmy po 1130 roku poparł antypapieża Anakleta II. Do spotkania doszło w 1135 roku w Parthenay; po nim książę porzucił rozłam. Bernard zmarł w Clairvaux 20 sierpnia 1153 roku. Kanonizowano go już w 1174 roku, a w 1830 roku ogłoszono doktorem Kościoła.