Młoda siostra miłosierdzia, której w 1830 roku w paryskiej kaplicy przy rue du Bac ukazała się Maryja. Z tej wizji, przeżytej podczas modlitwy przed Najświętszym Sakramentem, zrodził się Cudowny Medalik.

Katarzyna Labouré, córka rolnika z Burgundii, wstąpiła do Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego a Paulo i w 1830 roku jako nowicjuszka przebywała w domu macierzystym zgromadzenia przy rue du Bac w Paryżu. Właśnie w tamtejszej kaplicy, podczas cichej adoracji Najświętszego Sakramentu, doznała objawienia, które później sama opisała.

Najpierw usłyszała szelest, jakby jedwabnej sukni, a gdy podniosła oczy, zobaczyła Maryję – średniego wzrostu, w białym welonie sięgającym niemal stóp, piękną ponad wszelki opis. Matka Boża stała na kuli ziemskiej, a w dłoniach, uniesionych na wysokość pasa, trzymała mniejszy, złoty glob zwieńczony krzyżem. Wyjaśniła, że kula oznacza cały świat, szczególnie Francję i każdego człowieka, a promienie płynące z Jej rąk – łaski udzielane tym, którzy o nie proszą.

Potem wokół postaci Maryi utworzył się owal ze złotym napisem: „O Maryjo bez grzechu poczęta, módl się za nami, którzy się do Ciebie uciekamy”. Glob w Jej dłoniach zniknął, ręce zwróciły się ku ziemi, a stopa przygniatała głowę węża. Wreszcie obraz się odwrócił i Katarzyna zobaczyła drugą stronę: literę M połączoną z krzyżem, pod nią Serce Jezusa w koronie cierniowej i Serce Maryi przebite mieczem, a dookoła dwanaście gwiazd.

Usłyszała polecenie, by wybito medal według tego wzoru, i obietnicę, że kto będzie go nosił – zwłaszcza na szyi – i z ufnością się modlił, otrzyma szczególną opiekę Matki Bożej i obfite łaski. Medalik, wkrótce nazwany przez wiernych Cudownym, rozszedł się po całym świecie. Sama Katarzyna pozostała w ukryciu: przez dziesięciolecia posługiwała starszym mężczyznom w przytułku w Enghien pod Paryżem i prawie nikomu nie wyjawiła, że to ona była widzącą.

Zmarła w 1876 roku. Jej ciało, odnalezione w nienaruszonym stanie, spoczywa w szklanej urnie w kaplicy przy rue du Bac, ozdobionej freskiem z Katarzyną i Maryją oraz figurą Matki Bożej z globem i promieniami. Pius XII kanonizował ją w 1947 roku, a 31 maja 1980 roku kaplicę nawiedził Jan Paweł II. Pielgrzymi modlą się tam do Niepokalanej i adorują Jezusa w Najświętszym Sakramencie – tam, gdzie modliła się Katarzyna.