Mistyczka i doktor Kościoła ze Sieny. Chrystus ukazał jej Eucharystię jako ogień, który rozpala wiele serc, a sam nigdy nie maleje – każdy czerpie z niego na miarę swojej miłości.

Katarzyna Benincasa urodziła się w 1347 roku w Sienie, w licznej rodzinie farbiarza. Już jako dziewczynka postanowiła oddać życie Bogu i dołączyła do świeckich tercjarek dominikańskich, zwanych mantellatami. Choć nie miała wykształcenia, stała się doradczynią papieży i władców; przyczyniła się do powrotu papieża Grzegorza XI z Awinionu do Rzymu.

Eucharystia była centrum jej życia. Plansza przypomina jedno z pouczeń, które – jak wierzyła – otrzymała od samego Jezusa. Wielki ogień nie słabnie i nie wypala się, choć zapala się od niego wiele świec. Podobnie Eucharystia: rozpala serca wszystkich, którzy do niej przychodzą, z wiarą słabą czy mocną, i niczego przy tym nie traci. Świece są różnej wielkości, bo każdy przynosi tyle miłości, ile ma – i tyle ognia może przyjąć.

Jezus dodał, że życie nadprzyrodzone jest wyłącznie Jego darem, ale człowiek, korzystając z wolnej woli, może w nim wzrastać przez cnoty i miłość – dopóki trwa jego ziemska droga. Obraz ognia i świec Katarzyna zawarła w swoim „Dialogu”, dziele podyktowanym uczniom.

Obrazy na planszy przedstawiają jej wizje: ogień wydobywający się z konsekrowanej Hostii (dzieło z Muzeum Diecezjalnego w Mediolanie) oraz scenę, w której w dłoniach kapłana zamiast Hostii widziała Dzieciątko albo płonący ogień, w który kapłan wchodził w chwili Komunii (obraz z Muzeum Hiéron w Paray-le-Monial). Jej biograf i spowiednik, bł. Rajmund z Kapui, wspominał, że przez długie okresy żyła niemal wyłącznie Komunią Świętą.

Zmarła w Rzymie 29 kwietnia 1380 roku, mając zaledwie trzydzieści trzy lata. W 1461 roku kanonizował ją Pius II, w 1970 roku Paweł VI ogłosił ją doktorem Kościoła, a w 1999 roku Jan Paweł II – współpatronką Europy. Jest także patronką Włoch.